Mijn eerste blog kan niet anders dan over mijn doelgroep gaan. Toen ik vorig schooljaar mijn opleiding afrondde, was ik er zeker van dat een coach van betekenis kan zijn voor een docent. Op mijn eigen school kon ik vanaf dag één genoeg doen: individuele coaching van nieuwe collega’s, intervisies binnen mijn team en af en toe een collega die me om een advies vroeg (wat ik dan vooral niet probeerde te geven: ik ben tenslotte coach en geen adviseur).

Heel blij met m’n werk, kortom! En toch.. Ik had gedacht dat ik met de oprichting van mijn eigen bedrijfje ook meteen een geweldige nichemarkt had aangeboord. Dat docenten zich in drommen voor mijn deur zouden opstellen, omdat coaching zoveel meerwaarde kan hebben. Dat had ik tijdens mijn opleiding zelf wekelijks ervaren. Twintig jaar onderwijservaring en toch opende zich een prachtige, nieuwe wereld voor me. Klaar om mijzelf nog meer te ontdekken. Dat wilde ik anderen ook maar al te graag laten ervaren.

Je voelt de ‘echter’ al aankomen. De hordes voor de deur blijken in de praktijk vooralsnog vooral complimenten op mijn LinkedIn over wat een docentcoach doet en toezeggingen om mijn werk binnen netwerken kenbaar te maken. En natuurlijk ben ik daar blij mee. En misschien heb ik wel veel te weinig geduld. Maar die onrust in mij, die is er omdat ik geloof in wat coaching met een docent kan doen. We hebben een individualistisch beroep. Onder streep staat de docent alleen voor die klas. Gesteund door een sectie, een team, die fijne collega. Maar wel alleen. Zo doen we het, en dat lukt ook prima.

Een docent hoeft niet gecoacht te worden, omdat dingen zo nodig anders moeten. Een gesprek met een coach kan juist ook vertrouwen geven in de kracht die iedere docent bezit. De kracht om scherp te blijven, om een goede balans te vinden tussen jezelf als individu en de organisatie, tussen werk en privé. Een gesprek met een docentcoach is een uitnodiging om je eigen weg te vinden en zuiver naar jezelf te handelen. Ik gun het iedereen.